همه رنگها قشنگن.تیره و روشن ، کم رنگ و پر رنگ ، چون هرکدوم میتونن یه گوشه ای از ذهنمونو به خاطراتمون ، به دلتنگیامون مشغول کنن. هر شبی واسه خودش یه رنگی داره ، هر بویی هر آهنگی هر کسی واسه خودش یه رنگی داره که هروقت دلمون واسش تنگ میشه ، بدون اینکه خودمون بخواهیم چیزای اطرافمون رنگ اونو به خودشون میگیرن.
شاید وقتی کوچیک بودیم از بعضی رنگها خوشمون نمی اومد ، ولی الان کمتر کسی رو میتونی پیدا کنی که چیزی رو دوست داشته باشه و یه رنگی رو کمتر دوست داشته باشه.حتی دوست داشتن همه برای خودش یه رنگی داره.
وقتی چشامونو میبندیم تنها چیزی که میبینیم رنگهایی هستند که دارن باهامون حرف میزنن فقط کافیه گوشامون قدرت شنیدنشونو داشته باشه، اگه گوشامونو صداهایی که از گلوی غریبه ها درمیان و چشامونو از دیدن چیزیایی که ارزش دیدن هم ندارن انبوه نکرده باشیم