هر شبی مثل امشب هم واسه خودش یه شبه. هر کسی به امید این به خواب میره که فردا با دراومدن خورشید ، یه روز بهترو ببینه. ما هم به بقیه میپیوندیم ، شاید روزما فردا روز باشد ...

تو این دنیای نامرد یه دختر نا بینا بود که یک دوست پسر داشت.دختر دوست پسرشو خیلی دوست داشت

به اون می گفت اگر من دو تا چشم داشتمواسه همیشه پیشت می موندم؟

یک روز یک نفر پیدا شد که چشماشو داد به دختره

دختر وقتی تونست دوست پسرشو ببینه و وقتی دید اونم نابیناست

به پسر گفت دیگه نمیخوامت از پیش من برو

وقتی پسره داشت میرفت لبخند تلخی زد و به دختره گفت

مواظب چشمهای من باش.

دل من يه روز به دريا زد ورفت آستين همت وبالا زد و رفت يه روزي بچه شد و تنگ غروب سنگ توي شيشه فردا زد و رفت حيووني تازگي آدم شده بود به سرش هواي حوا زد ورفت زنده ها خيلي براش كهنه بودند خودشو تو مرده ها جازد و رفت دفتر گذشته ها را پاره كرد نامه فردا ها رو تا زد و رفت هواي تازه دلش مي خواست ولي آخرش توي غبار ها زد ورفت دنبال كليد خوشبختي مي گشت خودشم قفلي رو قفلها زد و رفت

اگه تموم آدمهای دنیا جمع بشن نمیتونن یه درخت خشک رو که سالها پیش توی دل کویر منتظر یه پرنده بود رو ، زنده کنن و انتظارش رو بی جواب نزارن. شاید اونوقتها میشد کمک کرد تا درخت از تنهائیش در بیاد ولی کسانی هم بودند که روی تنه درخت یادگاری نوشتند و با شاخه هاش دسته تبر درست کردند. همیشه همین بوده ، کسانی میومدن و میرفتند و تنها با رفتنشون حسرت به دل درخت میزاشتن ، یا اونهایی که چشم سبز دیدن درخت رو نذاشتن غافل از اینکه شاید یه روزی از زیر سایه درخت رد شده باشن.

بدون هیچ چیز ، هنوز درخت در آخرین قسمت بلند ترین شاخه اش که کمی نزدیکتر به آسمونه ، بی هیچ امیدی ، منتظر یه چیزیه ...یه چیزی که شاید هیچوقت ...شاید هیچ چیز ...

از این دو رنگی و ریا دلم گرفته چی می شد آدما به پاکی اشکهای چشم با هم روراست بودن. چی می شد اینقدر فیلم بازی نمی کردن. دوست ندارم با لغات بازی کنم و برای قشنگ شدن نوشته ام از استعاره و کنایه استفاده کنم. ولی خدایا خودت می دونی که چقدر دوست دارم دنیا خالی از ریا و کینه بشه . ای کاش ما با هم کمی رو راست تر بودیم . ای کاش نیاز دلمون را بدون استرس ازبازیچه دست شدن بیان می کردیم . ای کاش می تونستیم بدون ترس از اینکه مبادا دیگران در مورد ما فکرهای ناجور کنن حرف می زدیم. ای کاش خداوند قدرت درک بالائی به ما می داد تا بتونیم مسائل را در جای خودش درست و منطقی حلاجی کنیم. نمی دونم چرا آدمها برای پنهان کردن عیبهای خودشون سعی در بزرگ جلوه دادن عیبهای دیگران می کنند. ای کاش می شد دست دوستی بهم بدیم و عیبهای همدیگر را بپوشانیم. دیگه از محبت کردن به دیگران می ترسم می ترسم از اینکه اونا فکر کنند که من به خاطر احتیاج این کار را می کنم. درسته که محبت نیاز درونی همه آدمهاست ولی دوست ندارم این پاک ترین هدیه خدایی را تلف کنم. محبت واقعی در واقع گردگیری زنگارهای روحی است اما زمانیکه از روی قصد و قرض باشه باعث پژمرده شدن گل روح می شه . در واقع محبت آبیاری گل های وجودی است گلهایی که برای به ثمر رسیدن هر کدوم از اونها مدتها وقت صرف شده است.