شاید نه صد سال دیگر ولی تا هر وقت که احساس بودن کنم احساس خوبی نخواهم داشت که چون مور در این هیاهوی هیولاها ضعیف باشم.

قسمت من از هستی ، فقط بودنم بود.

آفتاب تنبل پائيز ديگه قلبش سرده
بازي ابرا و خورشيد منو آروم كرده

دوباره پائیز با تمام قشنگیاش داره از راه میرسه. وقتی باد سرد به همراه بوی برگهاش بهت میخوره ، احساس میکنی دوباره داری پرواز میکنی . پرواز به طرف همه روزهای خوب با همه بزرگی روح آدمهایی که بودن باید روح بزرگی داشته باشی تا بتونی بزرگیش رو احساس کنی

خواستم براي از دست دادنت اشک بريزم

امّا تمومه اشکمو براي به دست اوردنت ريخته بودم

شاید تنها رفتن چاره کار نباشه. بعضی وقتها باید به جای اینکه از کنار مشکلات رد بشی ، باید واسه پیدا کردن خودت از وسط مشکلات بگذری

اون عمونوروزی که تو شبهای سرد قبل از سال نو توی خیابونهای شلوغ ، بین آدمهای شاد ، داره واسه دل خودش میزنه و می خونه ، کی میدونه شاید همه غصه های زندگیشو روی پوست سخت و خشک میزنه تا با صدای اون دل خودش رو آروم کنه. میدونه همه این کارها نمیتونه روزهای خوبش رو بهش برگردونه. خوش هم نمیدونه چرا این کارو میکنه ولی توی تاریکی یه شب سرد ، دنبال یه چیزی میگرده که شاید هیچوقت توی روشنایی حقیقی پیدا نکرده. آدمها وقتی به یه جایی میرسن که دیگه فقط میتونن دور خودشون بچرخند ، دیگه دوست ندارن به چیز دیگه ای فکر کنن . چون شاید راه دیگه ای پیش روشون نمیبینن.

یه نفر میگه وقتی به جایی میرسی که هیچ راه بازگشتی و هیچ چاره ای واست نمیمونه ، به این نتیجه میرسی که توی زندگی اشتباهات بزرگی انجام دادی ...

مادر من فقط يك چشم داشت .

 من از اون متنفر بودم ... اون هميشه مايه

خجالت من بود اون براي امرار معاش خانواده براي معلم ها و بچه مدرسه

اي ها غذا مي پختيك روز اومده بود  دم در مدرسه كه  منو با  به خونه ببره

خيلي خجالت كشيدم .

آخه اون چطور تونست اين كار رو بامن بكنه ؟ روز

بعد يكي از همكلاسي ها منو مسخره كرد و گفت مامان تو فقط يك چشم

دارهفقط دلم ميخواست يك جوري خودم رو گم و گور كنم .  كاش زمين

دهن وا ميكرد و منو ..

كاش مادرم  يه جوري گم و گور ميشد...

روز بعد بهش گفتم اگه واقعا ميخواي منو بخندوني و خوشحال كني چرا

نميميري ؟اون هيچ جوابي نداد.... 

دلم ميخواست از اون خونه برم و ديگه هيچ كاري با اون نداشته باشم

سخت درس خوندم و موفق شدم براي ادامه تحصيل به سنگاپور برم ،اونجا

ازدواج كردم ، واسه خودم خونه خريدم ، زن و بچه و زندگي... از زندگي ،

بچه ها و آسايشي كه داشتم خوشحال بودم تا اينكه يه روز مادرم اومد به

ديدن من اون سالها منو نديده بود و همينطور نوه ها شو

وقتي ايستاده بود دم در  بچه ها به اون خنديدند و من سرش داد كشيدم

كه چرا خودش رو دعوت كرده كه بياد اينجا  ، اونم  بي خبر

سرش داد زدم  :چطور جرات كردي بياي به خونه من و بجه ها رو

بترسوني؟ گم شو از اينجا! همين حالا

اون به آرامي جواب داد :اوه  خيلي معذرت ميخوام مثل اينكه آدرس رو

عوضي اومدم و بعد فورا رفت و از نظر  ناپديد شد .

يك روز يك دعوت نامه اومد در خونه من درسنگاپور براي شركت درجشن

تجديد ديدار دانش آموزان مدرسه ولي من به همسرم به دروغ گفتم كه به

يك سفر كاري ميرم .

بعد از مراسم ، رفتم به اون كلبه قديمي خودمون ؛ البته فقط از روي

كنجكاوي .همسايه ها گفتن كه اون مرده. اونا يك نامه به من دادند كه اون

ازشون خواسته بود كه بدن به من

اي عزيزترين پسرم ، من هميشه به فكر تو بوده ام ، منو ببخش كه به

خونت  اومدم و بچه ها تو ترسوندم ،خيلي خوشحال شدم وقتي شنيدم

داري ميآي اينجا  ولي من ممكنه كه نتونم از جام بلند شم كه بيام تورو

ببينم

وقتي داشتي بزرگ ميشدي از اينكه دائم باعث خجالت تو شدم خيلي

متاسفم  .آخه ميدوني ... وقتي تو خيلي كوچيك بودي تو يه تصادف يك

چشمت رو از دست دادي به عنوان يك مادر نمييتونستم تحمل كنم و ببينم

كه تو داري بزرگ ميشي با يك چشم 

بنابراين مال خودم رو دادم به تو

براي من اقتخار بود كه پسرم ميتونست با اون چشم  به جاي من  دنياي

جديد رو بطور كامل ببينه 

با همه عشق و علاقه من به تو، مادرت

بعضی وقتها لازمه که آدم خوب و بد رو بذاره کنار تا کار خودشونو بکنن تا مجالی واسه بی پرده فکر کردن داشته باشه

زندگی هیچوقت ارزش چیزایی رو که داره و داشته رو نداره. اگه يه كم فكركني مي‌بيني بعضی وقتها زندگي ارزش زنده بودن رونداره. اگه يه كم بيشتر فكر كنی مي‌بيني زندگي ارزش مردن روهم نداره. اما اگه خيلي فكركني، مي‌بيني مردن وزنده بودن ارزش فكركردن روهم نداره. هميشه يادت باشه چيزي كه امروزداري شايد آرزوي ديروزت بوده وبزرگترين آرزوي فردات باشه پس هميشه سعي كن به چیزی زیادی دل نبندی شاید اون فقط یه آرزو باشه. آرزوها هم بعد از یه مدتی خودشونو به واقعیت تبدیل میکنن، گرچه همشون حقیقی و دوست داشتنی هستن

مثل اون روزهای پائیزی که همه چیز نارنجی و باد سرد میاد و به صورتت میخوره و میره رو میره . اونقدر هوا ابری و گرفته است که میخوای بشینی رو زمین و زار زار گریه کنی . امروزهم مثل بقیه جمعه ها دلگیره. دلم هوای آذر ماه رو کرده. دلم هوای بوی پائیز رو کرده. دلم میخواد همین الان یهو هوا سرد بشه و همه آسمون رو ابر بگیره بارون بباره ،همه برگهای زرد درختها بریزن رو سرم. هیچوقت مثل الان هوای پرواز به سرم نزده بود. پائیز برای من قشنگتره ...

آن قدر زیاد خوابت را دیده‌ام
آن قدر زیاد با سایه‌ات راه رفته ام، حرف زده‌ام
آن قدر سایه‌ات را دوست داشته‌ام
که دیگر چیزی از خودت برایم باقی نمانده...

همیشه منتظر یه نفرهستیم که شاید همیشه فکرمیکردیم آخرین نفری باشه که میاد و مارو با خودش میبره به سرزمین آرزوهامون . آخرین نفری که میتونه امید آخر ماباشه.

 شاید که فردا روز عاشق شدن باشه

شاید خیلی از ما آدمها نتونیم از خیلی چیزها بگذریم . اگه خوب باشه بخاطر خودمون و اگر هم بد باشه به خاطر دیگران. ولی یکی هست که از همه چیزش بخاطر ما میگذره. بیایید بعد از اینهمه عهد شکنی ، یه عهد محکم ببندیم ، مردونه ...

در میان امواج

در جاده های پر فرازو نشیب

و در دریاها به دنبال خوشبختی میرویم

در حالیکه خوشبختی همینجاست

از طرف دوست خوب و عزیزم silver

بی صبری شخص را از هیچ رنجی نمیرهاند

بلکه درد جدیدی را برای از پای در آوردن شخص

 به وجود می آورد

از طرف دوست خوب و عزیزم silver

با حبس کردن نفس هم دیگه نمیشه از فکر خیلی چیزها خلاص شد. شاید هم یه دیوار پیدا نشه که بتونی سر بالدارت رو بهش بکوبی. وقت که پلنگ آرزوهات توی قفس زخمی شده باشه ، اونهم توی خواب جغد پیری رو میبینه که داره با یه خنده دلریش کننده همه رو مسخره میکنه. جایی برای آروم گریه کردن نداری ، جایی واسه بلند داد زدن.

دیگه هیچ کتابی رو نمیبینی که توی پیاده رو ، زیر درختها ، آروم آروم قدم بزنه ...

وقتی که دیگر نبود من به بودنش نیاز مند شدم

وقتی که رفت من به انتظار آمدنش نشستم

وقتی که دیگر نمیتوانست مرا دوست بدارد من اورا دوست داشتم

وقتی او تمام کرد من شروع کردم

وقتی که او تمام شد من آغاز شدم

و چه سخت است تنها متولد شدن

مثل تنها زندگی کردن است

مثل تنها مردن

از طرف دوست خوب و عزیزم silver

دلت می خواد برگردی بازهم به اون روزهایی میرفتیم و میرفتیم تا از رفتن میموندیم ، اونوقت بهم میگفتی : میشه یه چیزی بهت بگم ؟ بعضی وقتها دلم میخواد یه گوش فقط مال تو بشم و به تموم حرفات گوش بدم . دوباره دلم میخواد با هم بشینیم و از هم بگیم . میخوام مثل عمق نگاهت که منو توی خوش غرق میکرد ، توی خیالاتم غرق بشم تا شاید اونجا دوباره به تو برسم.

زندگي يعني مرگ

مرگ در اوج حيات

و سکوت ابدي

در دل خاک

و فراموش شدن در همه خاطره ها

تا به ابد

زندگي آرزوي مرگ را برايم آموخت

آموخت:زندگي مرگ آرزوهاست

زندگي پشت ديواره آرزو مردن است.

صدایی که از از گلوی خودمون درمیاد صدای یه غریبه است ، چهره همه ما فقط یه نقابه ، دوست داشتن ما فقط تظاهره . زندگی ما همش یه خوابه ، بعضی وقتها آشفته ، و بعضی وقتها حتی بعد از مدت کوتاهی و بدون دلیل ، یک رویای قشنگ ...

وقتی بعد از همه مشکلات تازه به این نتیجه برسی که شاید همه اینها به خاطر گذشته خودت بوده ، چه قدر دلت میگیره. چه قدر دلت به حال خودت میسوزه. که حالا دیگه هیچکی نیست که کمکت کنه ، چون شاید این خودت بودی که همه چیز رو خراب کردی. دیگه اون موقه واقعا به این فکر میفتی که تنهایی . حتی خودت ، خودت رو هم ترک کردی. یاد دوستهایی که داشتی میفتی ، بهشون حق میدی که چرا تنهات گذاشتن.

اگه فردا شاید هم پس فردا ، اصلا نه چند ماه یا سال بعد هم قرار باشه بازهم زمونه همینجوری باهات رفتار کنه ، دیگه از آدم چیزی باقی نمیمونه تا اون روز رو ببینه. آخه گناه آدمها چیه که نمیدونن یا نمی تونن ؟ البته اینجا نمیدونم چرا باید دور بعضی هارو از این سرنوشت خط کشید ، شاید اونها ، اونها با ما فرق دارن . شاید هم این مائیم که با اونها فرق داریم . ما میدونستیم و نکردیم ، ما میتونستیم و نکردیم . شاید هم نمی دونستیم و به این ندونستن عادت کردیم.

اگه خدائی مثل پدر وجود داشته باشه ... راستی پدر ، اگه روزگار با پدر هم مثل ما رفتار کرده باشه ... . اگه خدائی مثل یه پدر آرمانی وجود داشته باشه ، شاید ، شاید به خاطر همه چیر ، یا هیچ چیز ، مارو ببخشه و کمک کنه ...

چرا حالم بد باشه ؟ مگه مریضم ؟ مگه غم و غصه کمه ؟ اینهمه آدم دارن دورو بر من زندگی میکنن  . اونا هم همین بدبختیارو دارن . مگه من چه جوریم که نتونم مثل اونا بد باشم ؟ اینهمه بدی میکنن که نباید غم خورد . اگه قرار ناراحت بشه بدی میبینی ولی اگه جای ناراحتی مثل اونا بد رفتار کنی مطمئن باش عمرا اگه غصه بخوری