خورشید بسوی غروب پیش میرفت که جوان از سراشیبی کوه سرازیر شده بود  . سرمست از زندگی رویائی مردمان آنطرف کوه که در سبزی علفزار های خود زندگی میکردند ، محبت را از چشمه سارها و غرور را از درختان سترگ میاموختند . دلی چون پهنه نارنجی رنگ جلوی چشمانش داشت ولی ، دلتنگ از تمام داشته های خویش که اینک رنگ باخته بود . دیر زمانی با مردمانی میزیست که خود را فراموش کرده بودند . انسان و انسانیت را در زیر خروارها سیمان و تیرآهن مدفون ساخته بودند . از اجسام سرد و بی روح ، آغوشی گرم در ذهن خویش تصور میکردند . احساس را در لباس مدرنیته چنان زینت داده بودند که لطافت با فرمولهایی که هرروز در حال تغییر بودند ، چون باد بی خانمان شده بود . انسان دوباره به غارها پناه خواهد برد.

مردم آنطرف کوه به او نشان داده بودند که حقیقت جز چیزیست که همه تصور دارند . حتی تصور هم حقیقی نیست .

حالا به نظر تو که در اینطرف کوه بامن زندگی کرده ای ، چه باید کرد ؟؟؟

حال نوشتن هم دیگه ندارم ، حال زندگی کردن هم حتی حال زنده بودن رو هم کمکم ازم گرفتن . هرچی این در و اون در میزنم یه دست آویزی واسه دلخوشی پیدا کنم ، مثل کلاف سردرگم تر میشم . میگه چرا همش از غم و غصه مینویسی ؟

 آخه مگه با اینهمه ناکامی ها نامردمی ها میشه بهتر و قشنگتر نوشت ؟

نمیدونم شاید امیدوار شدن هم خودش امیدواری میخواد . این روزها که میگذره ، انگار روز ما نیست .روزهایی مثل دیروز ، مثل امروز ، مثل فردا . شاید روزی بیاد که منم از خوبیها و قشنگیها و آرزوهای دست یافتنی بنویسم

جوانک گوشه ی خیابان نشسته بود و فریاد کمک سر می داد.اصلا به ظاهرش نمی خورد که گدا باشد یک جوان رشید زیبا و تمام عیار بود.ولی هر رهگذری که از کنارش رد می شد پایش را می گرفت و با چنان لحن ملتمسانه ای می گفت: ((تو را به خدا التماس می کنم کمکم کنید)) که دل سنگ هم آب می شد.
پیرزن ازکنارش رد شد جوانک التماس کرد اما او خودش را کنار کشید و گفت:خجالت بکش مردک حیا کن واقعا که آدم نمی دونه چی بگه؟!
پیرمردی از دور نگاه عاقل اندر سفیهانه ای به او انداخته بود و مرتب سرش را به نشانه تاسف تکان می داد.
زنان و مردان جوانتر بی اینکه کوچکترین محلی به او بگذارند از کنارش رد می شدند و او همچنان از ته دل التماس می کرد.
دختر بچه ای به خودش جرات داد جلو رفت وچند ثانیه به او نگاه کرد سپس به آرامی گفت: چی می خوای؟
جوانک نگاهی به دختر بچه انداخت و بغضش ترکید دقایقی دخترک را در آغوش گرفت و به شدت گریست وقتی گریه کمی آرامش کرد گفت: نمی خواهم.
-چی...چیو نمی خوای؟
-نمی خوام غرق بشم.
-تو چی؟
-تو دنیا.
-مگه داری غرق می شی؟
-آره...آره...دارم غرق می شم.
-خوب مگه چی می شه؟
-هی چی می شم مثل اینا.
-مگه آدمی که داره غرق می شه خودش می تونه به کسی کمک کنه؟
-نه.
-پس چرا داری از اینا کمک می خوای؟
-پس از کی بخوام؟
دخترک سرش را بالا گرفت و به آسمان نگاه کرد جوان هم همین کار را کرد.وقتی سرش را پایین آورد دخترک آنجا نبود.

توی یک دشت بزرگ دو تا گل آفتاب گردون بودن یکی خیلی سر حال و ترگل ولی اون یکی خیلی پژمرده و بی رمق. روزی روزگاری رهگذری که از دشت رد می شد برای استراحت به درخت کهنسالی در کنار دو گل تکیه کرد.او از دیدن گل ها خیلی تعجب کرد برای همین سر تفاوت آن دو را از درخت پرسید.
درخت پاسخ داد گلی که سرحال تره از اول عاشق خورشید بود برای همین همیشه با دیدنش شاد میشه و شب ها هم که خورشید نیست وقتی ماه را می بینه که داره نور خورشید را تابش می کنه بازم شاده و خورشید هم آنقدر بزرگه که دل گل را نشکنه و گل بتونه با خیال راحت عشق بازی کنه.
ولی گلی که پژمده شده به هر ستاره دنباله داری که دید دل بست و وقتی آن ستاره ها خاموش شدن دل اون هم شکست و اون بیشتر پژمرد در روز هم که ستاره ای نیست اون از شدت بی کسی همش گریه می کنه!!!

شاید همه عمر نتونستیم اون  کاری رو بکنیم که برای همیشه از کرده خود راضی باشیم ، شاید یه خاطر دل کوچیک خودمونه که ترسیدیم یا به ذهنمون نرسیده کار بزرگ انجام بدیم. شاید همیشه کارهای بزرگ رو آدمهای بزرگ انجام میدن ، ولی مطمئنم که این دل بزرگشونه که کمکشون میکنه .

کنار دریا میشینی و اونو آرزو میکنی...

شاید کمی دیر شده باشه بخوام جبران روزهایی رو بکنم که باید دوست میداشتم . شاید حتی دوازده شمع ، نذر دوست داشتنت هم محبتت رو نتونه برگردونه ولی ، ولی همین که روزگاری دوستم داشتی منو بس . تک تک اجزائم میتونن اینو درک کنن . شکست ، ولی بازهم ...

وقتی من مردم تو هم می میری

من از غم عشق تو خواهم مرد

و تو از شوق مرگ من

آنگاه که غرور کسي را له مي کني، آنگاه که کاخ آرزوهاي کسي را ويران مي کني، آنگاه که شمع اميد کسي را خاموش مي کني، آنگاه که بنده اي را ناديده مي انگاري ، آنگاه که حتي گوشت را مي بندي تا صداي خرد شدن غرورش را نشنوي، آنگاه که خدا را مي بيني و بنده خدا را ناديده مي گيري ، مي خواهم بدانم،دستانت را بسوي کدام آسمان دراز مي کني تا براي خوشبختي خودت دعا کني؟. بسوي کدام قبله نماز مي گزاري که ديگران نگزارده اند؟

روزهاي بودنش همه با او بيگانه بودند

كسي نه شاخه گلي برايش مي اورد

نه برايش مي خنديدند

و نه برايش مي گريستند

وقتي رفت

همه امدند

برايش دسته گل اوردند

سياه پو شيدند وبراي رفتنش گريستند

شايد تنها جرمش نفس كشيدن بود

جلسه محاكمه عشق بود و عقل كه قاضي اين جلسه بود

عشق را محكوم به تبعيد به دورترين نقطه مغز يعني فراموشي كرد

 قلب تقاضاي عفو عشق را داشت ولي همه اعضا با او مخالف بودند

قلب شروع كرد به طرفداري از عشق:

 آهاي چشم مگر تو نبودي كه هر روز آرزوي ديدن او را داشتي؟

اي گوش مگر تو نبودي كه در آرزوي شنيدن صدايش بودي؟

و شما پاها كه هميشه آماده رفتن به سويش بوديد

حالا چرا اين چنين با او مخالفيد؟

 همه اعضا روي برگرداندند و به نشانه اعتراض جلسه را ترك كردند

تنها عقل و قلب در جلسه ماندند

عقل گفت: ديدي اي قلب؟همه از عشق بيزارند‌‌‌‌‌‌‌‍

 ولي من متحيرم با وجودي كه عشق از همه بيشتر تو را آزرده

چرا هنوز از او حمايت مي كني؟

قلب ناليد و گفت: من بدون عشق ديگر نخواهم بود و تنها تكه گوشتي هستم

كه هر ثانيه كار ثانيه قبل را تكرار مي كند و فقط با عشق مي توانم

يك قلب واقعي باشم،پس من هميشه از عشق حمايت مي كنم!!!!

گذشت زمان بر آن ها که منتظر می مانند بسیار کند
بر آن ها که می هراسند بسیار تند
بر آن ها که زانوی غم بغل می گیرند بسیار طولانی
بر آن ها که به سرخوشی می گذرانند بسیار کوتاه
 اما برای آن ها که عشق می ورزند زمان را آغاز و پایانی نیست

آنگاه که غرور کسی را له می کنی
آنگاه که کاخ آرزوهای کسی را ویران می کنی
آنگاه که شمع امید کسی را خاموش می کنی
آنگاه که بنده ای را نادیده می انگاری
آنگاه که حتی گوشت را می بندی تا صدای خرد شدن غرورش را نشنوی
آنگاه که خدا را می بینی و بنده خدا را نادیده می گیری ، می خواهم بدانم،دستانت را بسوی کدام آسمان دراز می کنی تا برای خوشبختی خودت دعا کنی؟
بسوی کدام قبله نماز می گزاری که دیگران نگزارده اند؟

يه روز وقتي به گل نيلوفر نگاه مي کردم ترس تموم وجودمو برداشت که شايد منم يه روزمثل گل نيلوفر تنها بشم. سريع از کنار مرداب دور شدم. حالا وقتي که مي بينم خودم مرداب شدم دنبال يه گل نيلوفر مي گردم که از تنهايي نميرم و حالا مي فهمم گل نيلوفر مغرور نيست اون خودشو وقف مرداب کرده

وقتي به دنيا آمدم درون گوشم اذان گفتند وقتي مي ميرم برايم نماز مي خوانند ..زندگي چقدر کوتاه است ...فاصله اذان تا نماز

دوست خوب مي گفت آدما مثل کتابند که تا وقتي تموم نشن جذابند پس سعي کن خودتو تند تند جلوي ديگران ورق نزني تا زود تموم بشي براي اين که وقتي تموم بشي مطمئن باش ميرن سراغ يک کتاب ديگه

گاه يک لبخند آنقدر عميق ميشود که گريه ميکنم گاه يک نغمه آن قدر دست نيافتني است که با آن زندگي ميکنم گاه يک نگاه آن چنان سنگين است که چشمانم رهايش نميکنند گاه يک عشق آن قدر ماندگار است که فراموشش نميکنم

اگه یه کم فکر کنی میبینی زندگی ارزش زنده بودن رو نداره.اگه یه کم بیشتر فکر کنی میبینی زندگی ارزش مردن رو هم نداره.اما اگه یه کم بیشتر فکر کنی میبینی مردن و زنده بودن ارزش این همه فکر کردن رو نداره،پس،همیشه یادت باشه چیزی که امروز داری شاید آرزوی دیروزت بوده و بزرگتر

دلم میخواد پرواز کنم.